นายกสมาคมวิศวกรโครงสร้างแห่งประเทศไทย เร่งรัด “ฝ่ายค้าน” พิจารณาเหตุคานถล่มพระราม 2 พร้อมเสนอแนะมาตรการเพิ่มเติมให้รัฐบาล

วันที่ 19 มี.ค. 2568 ที่รัฐสภา ศาสตราจารย์ ดร. อมร พิมานมาศ นายกสมาคมวิศวกรโครงสร้างแห่งประเทศไทย ยื่นหนังสือเรื่องก่อสร้างสะพาน ถ.พระราม 2 ต่อนายณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ หัวหน้าพรรคประชาชน ในฐานะผู้นำฝ่ายค้าน

ศาสตราจารย์ ดร. อมร เปิดเผยว่า ที่ผ่านมามีเหตุการณ์การถล่ม ของสะพานและการก่อสร้างของภาครัฐหลายเหตุการณ์ สมาคมจึงได้วิเคราะห์ ถึงสถานการณ์รวมถึงหาสาเหตุ พบว่า หลายเหตุการณ์ ที่มีโครงสร้างขนาดใหญ่มีความเสี่ยง ทำให้เกิดผล
กระทบต่อประชาชน รวมถึงผู้ที่สัญจร ทางสมาคมจึงได้ทำข้อเสนอ ดังนี้

รัฐบาลจำเป็นต้องทบทวน อย่างเร่งด่วนในการก่อสร้างของภาครัฐ โดยเฉพาะโครงการที่ใกล้เคียงกับพื้นที่สาธารณะ เรื่องมาตรการความปลอดภัย และต้องมีวิศวกรในการควบคุมงานอย่างถูกต้อง ตลอดไปจนถึงเรื่องการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ซึ่งมาตรการนี้สามารถทำได้ทันทีเพราะอยู่ในการควบคุมและดูแลของหน่วยงานภาครัฐอยู่แล้ว

เรื่องของข้อกฎหมาย แม้ว่าที่ผ่านมาจะมีพระราชบัญญัติวิศวกร แต่พระราชบัญญัตินี้มีผลบังคับใช้แค่กับวิศวกรเพียงอย่างเดียว ในขณะที่การปฏิบัติงานมีโครงสร้างขนาดใหญ่ มีผู้ที่เกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก ซึ่งเรื่องที่ต้องแก้ไขคือ “ การหาข้อกฎหมายบังคับใช้กับผู้ที่เกี่ยวข้องในการทำงานทั้งหมด และที่สำคัญต้องมีใบอนุญาต และขยายขอบเขตควบคุมให้ถูกต้อง ”

“ การจ้างช่วง ” รัฐจะต้องไม่สูญเสียการกำกับ ในลักษณะที่มีการจ้างผู้รับเหมารายใหญ่ แล้วผู้รับเหมารายใหญ่มีการไปจ้างผู้รับเหมารายย่อยต่อ เรื่องนี้ทางหน่วยงานรัฐต้องเป็นผู้กำกับได้เช่นกัน ต้องมีให้ขึ้นทะเบียนสำหรับผู้รับเหมารายย่อยด้วย

ควรมีการตรวจสอบเรื่องการทำงานที่เข้มข้น อาทิ การมีสภาวิชาชีพ เข้าร่วมตรวจสอบการทำงาน , ควรติดตั้งกล้องวงจรปิดตามสถานที่ก่อสร้าง เพื่อบันทึกกิจกรรมการก่อสร้าง

“ บทลงโทษ ” ในการมีสมุดพกมองว่า เรื่องนี้ยังเป็นมาตรการปลายทาง ซึ่งมาตรการนี้ควรทำตั้งแต่เริ่มต้น เพื่อให้เป็นมาตรการในการป้องกัน

ด้าน นายณัฐพงษ์ กล่าวเสริมว่า หลังจากนี้ตนเองจะช่วยเร่งรัดเรื่องนี้ไปยังส.ส.ในพื้นที่ และอีกหนึ่งส่วนที่สำคัญ คือ ในช่วง 6 ปีที่ผ่านมา ของการก่อสร้าง คานพระราม 2 พบตัวเลขสถิติการเกิดอุบัติเหตุ ที่เกี่ยวข้องกับการก่อสร้างหลานพันครั้ง และมีผู้ได้รับอุบัติเหตุหลายพันคน และเรื่องที่สำคัญที่สุดที่ประชาชนยังไม่เห็น คือ “ คนที่ต้องรับผิดรับผิดชอบ ” ต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อีกทั้งนอกจากมาตรการในการควบคุมไม่ให้เกิดเหตุซ้ำรอยแล้ว ยังต้องสอบสวนอย่างตรงไปตรงมา และหาคนมารับผิดชอบในเรื่องนี้ให้ได้